بەرابەر بە |

رفراندم استقلال کوردستان ضامن آزادی ملتهای منطقه

s_580_300_16777215_00_images_farsi_21733109_1558252467531651_2135708077_n.jpg

 وحید کمالی ایلامی:

کوردها ملتی هستند با تاریخ و قدمتی چندین هزار ساله در جغرافیای سکونتشان در خاک کوردستان که این خاک و سرزمین در چهار کشوری که سرزمین کوردها را طی دوره های مختلف تاریخی و سیاسی و نظامی غصب کرده اند تقسیم شده است .

به دنبال قرنها استثمار و اشغال این خاک و سرکوب مداوم ملت کورد در تمام بخشهای کوردستان از جانب دولتهای متعدد عرب ، ترک و فارس ، سیر تحولات سیاسی و تاریخی و بین المللی بخش کوچکی از خاک وسیع کوردستان یعنی اقلیم کوردستان و ساکنین را در شرایطی قرار داده که آگاهانه و به دور از هرگونه دشمنی با دولتها و ملتهایی که به درازای تاریخ سرکوبشان کرده اند تصمیم به قدم برداشتن در راه تعیین سرنوشت خود گرفته اند ، ملتی که طی چندین دهه مقاومت و ایستادگی و به دنبال تحمل ناخوشایدترین بی مهریها از جانب ملتها و دولتهای همسایه خود و دفاع از هویت لایزال خویش پیام آزادیخواهی و پایان دادن به ستم را سر می دهند و دمکراتیک ترین و مرسوم ترین ابزار یعنی "رفراندم" را برای ارسال پیام خود به ملتها و دولتهای همسایه و جامعه جهانی انتخاب کرده اند.

موانع و سنگ اندازیهایی که در مسیر این تصمیم مشروع  قرار می گیرند بیشتر از دولت مرکزی عراق فدرال از جانب کشورهایی همچون ترکیه و ایران می باشند که خود بخشهای بزرگتری از خاک و دموگرافیای کوردستان را به اسارت درآورده اند.

مخالفت این دولتها در این راستا به جایی رسیده که از بیان انواع و اقسام تهدیدها در این زمینه کوتاهی نکرده و علاوه بر اقدامات نادمکراتیک ، ناحق و نامشروع خود در این راستا ، خط مشی و موضعگیریهای خود را به دولت ، پارلمان ، جریانات و احزاب سیاسی و مردم عراق نیز دیکته می کنند ...!

بهانه این دولتها در مخالفت با موضوع برگزاری رفراندم شعارهای تکراری و منسوخی منجمله ( حفظ تمامیت ارضی عراق ، حفظ امنیت و آرامش منطقه ، جلوگیری از تشکیل اسراییل دوم و...) و داستان تراشیهایی است که فقط خود آنرا باور دارند و ملتهای آزادیخواه در خاورمیانه و حتی در چهارچوب این کشورها مدتهاست که خود را از قبول و پذیرش چنین شعارهایی بری کرده و همگان می دانند این شعارها تنها خوراکی است برای سیر کردن افکار آن بخش از نیروهایی که مصلحت و منفعت خود را در تداوم حیات این دولتها تعریف کرده اند.

جالب اینجاست هم دولت جمهوری اسلامی و هم دولت ترکیه با تمام توان خود برطبل حمایت از خلقهای تحت ستم و حمایت از آزادیخواهی ملتهای دربند می کوبند و ادعاهایشان در این زمینه گوش دنیا که هیچ گوش خودشان را نیز کر کرده است. از شما سران جمهوری اسلامی و ترکیه می پرسم ؟

خصوصیات یک ملت تحت ستم و مستحق حمایت و دادرسی چیست ؟ اصولا شما چه تعریفی برای یک ملت مظلوم و به بند کشیده شده دارید ؟

اگر پاسخ شما اینگونه باشد که ؛ "هر مردمی که خاک و تاریخ و هویت و زبان و فرهنگ و دین و کیان و اراده سیاسی و آزادیشان از آنها سلب شده و همه چیز آنها سرکوب می شود مشمول حمایت و دادرسی هستند " پس لطفا به دوردستها و خارج از مرزهای اجباری و پشت حصارهای نامشروع کشورتان خیره نشوید و نگاهتان را به درون چهارچوبی که با زور اسلحه و سرکوب و خشونت و بیرحمی برای ملتهای دربندتان ساخته اید معطوف کنید.

آیا ملتهایی که شما ادعا می کنید که نیازمند دادرسی و حمایت و آزادی و پیشرفت و گام برداشتن در مسیر ترقی هستند مگر نه همان هایی اند که شما به بندشان کشیده اید ؟! مگر آنچه شما بر سر ملتهای کورد ، عرب ، آذری ، بلوچ ، ترکمن ، سیستانی ، چَرکس ، لاز ، ارمنی ، تالشی ، قشقایی و ... آورده اید ظلم و ستم و سرکوب نیست ؟!

مگر شما خود را منادیان حقوق بشر و حقوق دینی و هویتی ملتها نمی نامید ؟ پس کو کجاست اجرای کمترین حقی از این حقها در میان ملتهای تحت شکنجه و زخم خورده از سرنیزه های بیرحم شما ؟!

بهتر نیست به جای تهدید و تعرض به حقوق و تصمیم ملتهای دربند سر در گریبان خود فرو برده و کمی تعقل و تعمق بکنید ؟ تاکی می خواهید بر طبل توحش و سرکوب بکوبید ؟ تاکی می خواهید خود و پنداشته هایتان را به زور به دیگران تحمیل کنید ؟ تا کی می خواهید و می توانید از واقعیات فرار کنید و خود را گول زده و دیگران را مجبور نمایید ؟!

پیروی از سیاست مداخله جویانه و ایجاد رعب و وحشت و عدم اعتراف به حقیقت و تحریف حقایق هرگز نمی تواند راهگشای حل مسائل موجود باشد چرا که تجربه نشان داده که هزینه های در پیش گرفتن چنین سیاستی همیشه دوجانبه بوده و گاها به خودکشی منجر شده است چراکه ابزارها و کارتهای فشار همیشه در دست یک طرف نبوده و بدون شک طرف مقابل نیز اهرمهای فشاری در اختیار داشته و می تواند در صورت نیاز از آنها استفاده کند.

موضوع رفراندم در اقلیم کوردستان موضوعی است که هیچ قانون بین المللی و حقوقی آن را نفی و رد نکرده و جامعه جهانی تاکنون نتوانسته هیچ ملتی را از این ابزار منطقی و به دور از خشونت برای رسیدن به خواسته هایش محروم کند و آنچه که به حقانیت و به کارگیری این ابزار مشروعیت می بخشد اراده و تصمیم ملتهایی است که این گزینه را انتخاب می کنند و می توان گفت که ابزارهای دیگری همچون سیاست ، دیپلوماسی ، قوه قهریه و ...در مقابل این گزینه رنگ خواهند باخت و رای ملتهاست که در نهایت مسیر سرنوشتشان را تعیین خواهد کرد.

کشورهای دنیا و به ویژه کشورهای خاورمیانه حداقل از اوایل سده بیستم تاکنون درگیر موضوع هویت طلبی ملتهایی بوده اند که با ترسیم مرزهای تحمیلی و ناخواسته سیاسی ناچار به استفاده از روشهای متعارف و ممکن برای رسیدن به حقوق ملیتی و هویتی و استقلال خویش شده اند و با توجه به وضعیت موجود به ویژه در خاورمیانه این پروسه تا دهه های آینده و شاید تا نیمه اول قرن بیست ویکم تداوم یابد و بدون شک همانگونه که قرن بیستم قرن تشکیل بسیاری کشورها و دولتهای مستقل بود بخش قابل توجهی از قرن بیست و یکم نیز شاهد فروپاشی خطوط سیاسی جغرافیایی بسیاری از کشورهای منطقه خواهد بود و سیاستهای کلان جهانی خصوصا در مورد منطقه خاورمیانه به این امر سرعت بخشیده و مقاومت دولتها و کشورهای دیکتاتور منطقه در مقابل این موج نیرومند بدون شک تنها صرف هزینه های بیشتر و تاخیری بی نتیجه در این راستا بوده و راه به جایی نخواهد برد.

ملت کورد در کشورهایی چون ایران ، ترکیه و سوریه و عراق نیز از این امر مستثنی نبوده و به ویژه ایران یکی از کشورهایی است که به احتمال زیاد شرایطی همچون شوروی سابق را تجربه خواهد کرد و چند قلو خواهد زایید.

اذهان عمومی ملت کورد در چهار بخش اقلیم کوردستان و دیاسپورا و حتی کوردهای مقیم و شهروند در سایر کشورهای جهان بدون شک از حامیان قابل توجه موضوع رفراندم در اقلیم کوردستان خواهند بود و با همه امکانات موجود خود از رفراندوم و استقلال کوردستان حمایت خواهند کرد و از سوی دیگر بخش زیادی از نیروهای آزادیخواه و برابری طلب در بطن ملتهای دیگر نیز از استقلال اقلیم کوردستان حمایت کرده و می کنند و می توان نتیجه گرفت جامعه مدنی جهانی پشتیبان بی چون و چرای این موضوع می باشند و رفراندوم اقلیم کوردستان تحت هر شرایطی یکی از موفق ترین رفراندم هایی خواهد بود که ملتهای منطقه و جهان تاکنون تجربه کرده اند.

براین مبنا بهتر است دولتهایی چون جمهوری اسلامی و ترکیه و حتی دولت عراق فدرال به دور از تنش زایی و به جای صرف هزینه های کلان در ابعاد مختلف برای جلوگیری از حدوث استقلال کوردستان اقدام به ایجاد چرخشی قاطعانه و منطقی در سیاستهای خود کرده و واقعیت رفراندوم و استقلال اقلیم کوردستان را همانگونه که هست پذیرا باشند چراکه همه شواهد و قراین حاکی از آن است که به زودی شاهد تولد دولت کوردی در اقلیم کوردستان خواهیم بود و بدون شک منافع آتیه ایی و سرنوشت بسیاری از ملتهای منطقه به سرنوشت ملت کورد گره خورده و بی گمان آزادی و استقلال ملت کورد راهگشای بسیاری از ملتها برای دستیابی به حق تعیین سرنوشت ، استقلال و آزادی خواهد بود.

 

وحید کمالی ایلامی 18-9-2017